Η πρόσφατη συζήτηση στην Κοινοβουλευτική Επιτροπή Εσωτερικών για την τροποποίηση των Κανονισμών περί Κολυμβητικών Δεξαμενών προκαλεί εύλογους προβληματισμούς.
Η ανάγκη κάλυψης θέσεων ναυαγοσωστών, ιδιαίτερα κατά την τουριστική περίοδο, είναι πραγματική. Όμως η ασφάλεια των πολιτών δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με χαλάρωση κανονισμών και προσωρινές λύσεις που ενδέχεται να δημιουργήσουν περισσότερα προβλήματα από όσα επιχειρούν να λύσουν.
Ο ναυαγοσώστης δεν είναι απλώς ένα άτομο που κάθεται δίπλα από μια πισίνα. Είναι ο επαγγελματίας που καλείται, μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, να αναγνωρίσει τον κίνδυνο, να επέμβει σωστά, να σώσει μια ανθρώπινη ζωή και να εφαρμόσει πρώτες βοήθειες μέχρι να φτάσουν οι αρμόδιες υπηρεσίες.
Γι’ αυτό η εκπαίδευση στη ναυαγοσωστική δεν μπορεί να είναι ένα απλό σεμινάριο ή μια τυπική διαδικασία απόκτησης πιστοποιητικού. Απαιτεί σοβαρή θεωρητική κατάρτιση, πρακτική εξάσκηση, αξιολόγηση, εμπειρία και ουσιαστικό έλεγχο.
Η μεγαλύτερη ανησυχία είναι τι μπορεί να συμβεί όταν δεν υπάρχει σαφής και αξιόπιστος μηχανισμός ελέγχου των παρόχων εκπαίδευσης. Με λίγα λόγια, εάν οποιοσδήποτε μπορεί να παραδίδει μαθήματα ναυαγοσωστικής, ποιος θα διασφαλίζει ότι έχει ο ίδιος την κατάλληλη κατάρτιση; Ποιος θα ελέγχει την ποιότητα της εκπαίδευσης; Και ποιος θα εγγυάται ότι ο άνθρωπος που λαμβάνει ένα πιστοποιητικό είναι πραγματικά έτοιμος να ανταποκριθεί σε περιστατικό ζωής ή θανάτου;
Σύμφωνα με πληροφορίες που κυκλοφορούν στην αγορά, τέτοια προγράμματα εκπαίδευσης χρυσοπληρώνονται. Αυτό από μόνο του καθιστά ακόμη πιο αναγκαία την ύπαρξη αυστηρού, ανεξάρτητου και διαφανούς ελέγχου. Όταν η εκπαίδευση που αφορά ανθρώπινες ζωές μετατρέπεται σε επικερδή δραστηριότητα χωρίς επαρκή εποπτεία, τότε ο κίνδυνος υποβάθμισης της ποιότητας είναι υπαρκτός.
Το ζήτημα δεν είναι ποιος θα εκδίδει τα περισσότερα πιστοποιητικά. Το ζήτημα είναι ποιος θα εγγυάται ότι κάθε πιστοποιημένος ναυαγοσώστης έχει πραγματικές γνώσεις, δεξιότητες και ετοιμότητα.
Οι νόμιμοι και σωστά εκπαιδευμένοι ναυαγοσώστες έχουν επενδύσει χρόνο, κόπο και χρήματα για να αποκτήσουν τα απαιτούμενα προσόντα. Δεν ζητούν προνόμια. Ζητούν ίσους κανόνες, διαφάνεια, σοβαρότητα και σεβασμό σε ένα επάγγελμα που έχει άμεση σχέση με την προστασία της ανθρώπινης ζωής.
Η πολιτεία οφείλει να καλύψει τις ανάγκες της αγοράς, αλλά όχι εις βάρος της ασφάλειας. Η έλλειψη προσωπικού δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με εκπτώσεις στα επαγγελματικά πρότυπα. Χρειάζεται ένα σύγχρονο, μόνιμο και θεσμικά σωστό σύστημα πιστοποίησης, με ξεκάθαρα κριτήρια για τους εκπαιδευτές, τους παρόχους εκπαίδευσης και τους ίδιους τους ναυαγοσώστες.
Η ασφάλεια στο νερό δεν είναι τυπική υποχρέωση. Είναι ευθύνη. Και όταν μιλάμε για ανθρώπινες ζωές, η χαλαρότητα στους κανονισμούς δεν μπορεί να θεωρείται λύση.
