Του Δρα Αντώνη Στ. Στυλιανού, Λέκτορα Νομικής στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας, LL.B Law (Bristol), Ph.D in Law – International Law and Human Rights (Kent), Διευθυντής Μονάδας Νομικής Κλινικής Πανεπιστημίου Λευκωσίας.
Η Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα δεν είναι ένα ημερολόγιο γεγονότων που τελειώνει μετά την Σταύρωση, στην Ταφή και στην Ανάσταση που ακολουθεί, αλλά μια πυκνή υπαρξιακή αλήθεια. Είναι ο καθρέφτης όπου ο άνθρωπος συναντά τα όριά του, αλλά και τη δυνατότητά του να τα υπερβεί. Μέσα σε αυτή τη διαδρομή, αποκαλύπτεται ότι η ζωή δεν είναι μια ευθεία
γραμμή προόδου, αλλά μια συνεχής πάλη ανάμεσα στην πίστη και την αμφιβολία, την αγάπη και την προδοσία, το φως και το σκοτάδι.
Ο άνθρωπος καλείται πρώτα να αναγνωρίσει την ευθύνη του. Η πίστη δεν είναι διακόσμηση της ύπαρξης αλλά μια διαρκής πράξη. Ό,τι δεν καρποφορεί, μαραίνεται. Ό,τι δεν μετατρέπεται σε αλήθεια και πράξη, χάνει το νόημά του. Η ύπαρξη απαιτεί εγρήγορση. Όχι μια παθητική προσδοκία, αλλά μια διαρκή ετοιμότητα να ανταποκριθεί στο ουσιαστικό. Διότι η μεγαλύτερη πλάνη δεν είναι η άρνηση της πίστης, αλλά η ψευδαίσθηση ότι την κατέχουμε χωρίς να τη ζούμε.
Κάπου εκεί, αναδύεται η δυνατότητα της μετάνοιας, όχι ως ενοχή, αλλά ως μεταμόρφωση.
Ως η δύναμη να επιστρέψεις στην αλήθεια, να επαναπροσδιορίσεις τον εαυτό σου, να επιλέξεις ξανά. Διότι ο άνθρωπος δεν καθορίζεται από τα λάθη του, αλλά από τη στάση του απέναντί τους. Ανάμεσα στην προσφορά και στη φιλαργυρία, στην αγάπη και στον εγωισμό, η ελευθερία του δεν είναι θεωρητική, αλλά πραγματική υπαρξιακή ευθύνη. Και όμως, όσο
βαθιά κι αν φτάνει η ανθρώπινη πτώση, άλλο τόσο βαθιά μπορεί να φτάσει και η αγάπη. Η αληθινή αγάπη δεν αποφεύγει το κόστος. Αντιθέτως, το ενσωματώνει. Δεν φοβάται τη θυσία.
Την ίδια στιγμή που αυτή γίνεται, την καθιστά νόημα. Εκεί αποκαλύπτεται μια από τις πιο δύσκολες αλήθειες: ότι η ταπείνωση δεν είναι αδυναμία, αλλά δύναμη. Ότι η προσφορά δεν είναι απώλεια, αλλά υπέρβαση του εγώ.
Στην κορύφωση αυτής της πορείας, ο άνθρωπος έρχεται αντιμέτωπος με το πιο σκληρό παράδοξο, ήτοι ότι ο πόνος και η αδικία δεν εξαφανίζονται - μεταμορφώνονται. Ο θάνατος, που μοιάζει να κλείνει τα πάντα, μετατρέπεται σε σιωπηλή υπόσχεση. Δεν είναι το τέλος, αλλά το κατώφλι. Και εκεί, μέσα στη σιωπή, γεννιέται κάτι που δεν φαίνεται ακόμη, αλλά
υπάρχει κι αυτό είναι η ελπίδα. Η ελπίδα δεν είναι αισιοδοξία αλλά επιλογή. Είναι η απόφαση να πιστεύεις όταν δεν έχεις αποδείξεις. Να περιμένεις όταν όλα δείχνουν μάταια.
Να αντέχεις χωρίς να γνωρίζεις το αποτέλεσμα. Είναι η βαθύτερη μορφή πίστης, δηλαδή να εμπιστεύεσαι ότι το φως υπάρχει, ακόμη κι όταν δεν το βλέπεις.
Και τότε, η ανάσταση παύει να είναι μόνο ένα γεγονός και γίνεται τρόπος ύπαρξης. Δεν αφορά μόνο μια θεολογική αλήθεια, αλλά μια ανθρώπινη δυνατότητα. Να σηκωθείς από ό,τι σε κρατά πίσω. Να μετατρέψεις την ήττα σε αρχή. Να επαναπροσδιορίσεις το τέλος ως γέννηση.
Σε έναν κόσμο που συχνά εγκλωβίζεται στην επιφάνεια, το μήνυμα αυτής της πορείας παραμένει ριζοσπαστικό και συνάμα τόσο απλό. Τίποτα αληθινό δεν κατακτάται χωρίς κόστος, καμία μεταμόρφωση χωρίς σύγκρουση, καμία ανάσταση χωρίς θυσία. Και όμως, ακριβώς μέσα από αυτή τη διαδρομή, αποκαλύπτεται το πιο ελπιδοφόρο συμπέρασμα. Ο άνθρωπος έχει τη δύναμη να αλλάξει. Γιατί τελικά, το φως δεν έρχεται απλώς για να φωτίσει τον δρόμο, αλλά έρχεται για να μας μεταμορφώσει. Και η ανάσταση δεν είναι κάτι που απλώς γιορτάζεται αλλά κάτι που καλούμαστε να ζήσουμε.
