Την Κυριακή, υποτίθεται πως η πόλη ετοιμάζεται για το μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό της ντέρμπι.
Αντί για γιορτή, όμως, η Λεμεσός ζει υπό καθεστώς τρόμου από μια θλιβερή μειοψηφία 100–150 άρρωστων μυαλών, που έχουν μετατρέψει το ποδόσφαιρο σε εμπόριο βίας και τη γειτονιά τους σε πεδίο μάχης.
Το ερώτημα δεν είναι «ποιος θα κερδίσει» την Κυριακή.
Το ερώτημα είναι αν θα καταφέρει να γίνει ποτέ ο αγώνας χωρίς παρατράγουδα.
Αυτοί που ήδη ξεκίνησαν «μάχες» στο κέντρο της πόλης δεν είναι οπαδοί.
Είναι προβλήματα που κυκλοφορούν όρθια.
Άτομα που δεν ξέρουν να αγαπούν και να σέβονται την ομάδα τους, αλλά ξέρουν πολύ καλά πού να κρυφτούν, πώς να χτυπήσουν, πώς να διαλύσουν.
Και το χειρότερο;
Κυκλοφορούν ανάμεσά μας με την κάλυψη ανθρώπων που δήθεν νοιάζονται για το κυπριακό ποδόσφαιρο.
Οι διοικήσεις ΑΕΛ και ΑΠΟΛΛΩΝ ξέρουν πολύ καλά ποιοι είναι.
Δεν χρειάζονται λίστες. Δεν χρειάζονται έρευνες.
Τους βλέπουν, τους αναγνωρίζουν, τους αφήνουν να μπαίνουν τζάμπα σε άλλα αθλήματα.
Με μπύρες στο χέρι, με ουσίες στη τσέπη, με «ελευθέρας» στα επεισόδια.
Και τη Δευτέρα, βγάζουν ανακοινώσεις «κατά της βίας».
Αν δεν ήταν τραγικό, θα ήταν αστείο.
Διοικήσεις που δεν τολμούν να κόψουν 100 άρρωστους, δεν διοικούν.
Συντηρούν.
Φοβούνται.
Συνενοχούνται.
Η αστυνομία έχει φτάσει στο σημείο να δηλώνει πως… «δεν μπορεί» να ελέγξει 100 άτομα.
Όχι επειδή δεν μπορεί — αλλά επειδή δεν την αφήνουν.
Γιατί όταν η πολιτική ηγεσία ζητάει «ήπιους χειρισμούς», τα γήπεδα γεμίζουν με μαχαιροβγάλτες.
Οι αστυνομικοί βρίσκονται στο κέντρο του χάους, αλλά τους απαγορεύεται να αγγίξουν το πραγματικό πρόβλημα.
Και όλοι κάνουμε ότι δεν βλέπουμε.
Όταν μια πόλη κρατείται όμηρος από μια συμμορία οπαδικών ζώων, ποιος πληρώνει;
Όχι αυτοί.
ΑΥΤΟΙ δεν έχουν τίποτα να χάσουν.
Πληρώνουν οι οικογένειες που θέλουν να πάνε με τα παιδιά τους στο γήπεδο.
Πληρώνουν άτομα με αναπηρίες που αναζητούν απλώς λίγες ώρες χαράς.
Πληρώνουν οι φυσιολογικοί οπαδοί που αγαπούν την ομάδα τους, όχι την παρανομία.
Και εδώ προστίθεται το πιο άβολα αληθινό ερώτημα:
Πού είναι οι γονείς;
Γιατί πίσω από κάθε ανήλικο που πετά πέτρες, παίζει με μαχαίρια ή μπαίνει μαστουρωμένος στο γήπεδο, υπάρχει ένας ενήλικος που τον άφησε.
Γι’ αυτό το μέτρο πρέπει να είναι ξεκάθαρο:
Όποτε συλλαμβάνεται ανήλικος για επεισόδια, να φυλακίζεται ο γονιός.
Όχι πρόστιμα. Όχι παραινέσεις.
Φυλάκιση.
Τότε θα δούμε πόσοι «μικροί μάγκες» θα συνεχίσουν να σπάνε την πόλη.
Ο Μιχάλης Κατσουνωτός το είπε πρώτος.
Και… τον αγνόησαν. Άλκοτεστ και νάρκοτεστ στις εισόδους των γηπέδων.
Τώρα που βλέπουμε «οπαδούς» να μπαίνουν λιώμα και μαστουρωμένοι, κάποιοι αρχίζουν να το σκέφτονται.
ΦΤΑΝΕΙ η σκέψη.
ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΒΕΒΛΗΜΕΝΟ.
Αν το κράτος θέλει λύσεις, δεν έχει να ανακαλύψει τίποτα.
Η Θάτσερ τα έκανε πριν από 40 χρόνια:
- διάλυση συνδέσμων,
- κάρτα οπαδού πραγματική (όχι χάδι),
- βαριές ποινές,
- επανένταξη του ποδοσφαίρου στην κοινωνία,
Στην Κύπρο συνεχίζουμε τα καφεδάκια, τις συσκέψεις και τα «να το δούμε ξανά».
Και αφήνουμε την πόλη να καίγεται κάθε φορά που υπάρχει ντέρμπι.
ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΝΕΓΚΕΦΑΛΟΥΣ:
Δεν είστε οπαδοί.
Δεν είστε λεβέντες.
Δεν είστε άνθρωποι του γηπέδου.
Είστε τοξική πληγή που πρέπει επιτέλους να καθαριστεί.
Το γήπεδο δεν είναι το στέκι σας. Είναι ο χώρος που ΚΛΕΒΕΤΕ από παιδιά και οικογένειες.
ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΟΜΑΔΕΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ:
Μπορείτε να ξεφορτωθείτε 100 άτομα και να προστατέψετε 15.000;
Ή δεν θέλετε;
Γιατί η απάντηση είναι προφανής.
ΛΕΜΕΣΟΣ, ΞΥΠΝΑ.
ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΜΑΣ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΙ ΑΛΛΟ.
Αν την Κυριακή χαθεί η γιορτή, δεν θα φταίει η ΑΕΛ ή ο ΑΠΟΛΛΩΝ.
Θα φταίνε όσοι τόσα χρόνια χαϊδεύουν τα τέρατα που δημιούργησαν.
