Στρατηγέ μου, σήμερα ήρθαμε να τιμήσουμε τη μνήμη σου.
Κι εγώ ντρέπομαι.
Ντρέπομαι για το θέατρο που στήθηκε πάνω στο όνομά σου.
Για τις άδειες ομιλίες.
Για τα λόγια χωρίς ουσία.
Για τη φλυαρία εκεί που έπρεπε να υπάρχει σιωπή.
Ντρέπομαι που τη μέρα σου τιμήσαμε άλλους.
Όχι γιατί δεν τους αξίζει τιμή αλλά όχι σήμερα.
Σήμερα έχει ένα όνομα. Και το ξεχάσαμε.
Ακούσαμε ομιλητή να λέει πως θα προσπαθούσε
να επικοινωνήσει μαζί σου… πνευματικά.
Αν μπορούσα κι εγώ να επικοινωνήσω μαζί σου,
θα σου ζητούσα να σηκωθείς.
Να σηκωθείς και να διώξεις όλους όσοι ήταν εκεί μόνο για το θεαθήναι.
Όλους όσοι ήρθαν για να φανούν και όχι για να θυμηθούν.
Όλους όσοι χρησιμοποίησαν το όνομά σου σαν σκηνικό.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά,
επιδείχθηκε και ασέβεια χωρίς προσχήματα.
Παρουσία εκπροσώπου του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Παρουσία Επισκόπου.
Και ένας εκ των ομιλητών επέλεξε να προσφωνήσει μόνο την Πρόεδρο κόμματος.
Ασέβεια προς τους θεσμούς.
Ασέβεια προς την Πολιτεία.
Ασέβεια προς την Εκκλησία.
Ασέβεια προς την πίστη μας.
Και τα στεφάνια;
Γελοίο θέαμα.
300 στεφάνια.
4 ώρες.
Μηδέν ουσία.
Οι πρώην, οι νυν, οι επόμενοι.
Ο σύλλογος του συλλόγου.
Η νεολαία της νεολαίας.
Όλοι, εκτός από τη λογική.
Τα πράγματα είναι απλά, αλλά κάποιοι κάνουν πως δεν τα καταλαβαίνουν:
Στεφάνια λίγα.
Θεσμικά.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας
Η Εκκλησία Η Πρόεδρος της Βουλής
Η Οικογένεια
Ο Στρατός
Η Αστυνομία
Ένας αρχηγός ανά κόμμα — όχι ολόκληρος θίασος.
Και πρώτοι απ’ όλους οι αγωνιστές. Όχι οι καριερίστες της μνήμης.
Ο σεβασμός δεν μετριέται σε στεφάνια.
Ούτε σε λεπτά ομιλιών.
Μετριέται σε μέτρο.
Και σήμερα το μέτρο χάθηκε.
Στρατηγέ μου,
σήμερα δεν σε τιμήσαμε.
Σε χρησιμοποιήσαμε.
Και αυτό είναι βαρύτερο από κάθε προσβολή.
