Όταν ο γιατρός βλέπει έναν ασθενή, πέραν της αντιμετώπισης των συμπτωμάτων της ασθένειας, υποδεικνύει και τρόπους θεραπείας του προβλήματος μέσω σωστής διατροφής, άσκησης κ.λπ. Αν δεν υπάρξει ριζική αντιμετώπιση, ο ασθενής θα νοσήσει ξανά και ξανά, και κάθε φορά με χειρότερα συμπτώματα.
Η περίπτωση του γιατρού με τον ασθενή μπορεί να παραλληλιστεί με την νοσούσα Κυπριακή κοινωνία στην οποία κυριαρχούν η αμφισβήτηση, η απόρριψη, η ανυπακοή, το συνεχές κατηγορώ, το αίτημα για κατεδάφιση των θεσμών και του κράτους, εξουδετερώνοντας τα πραγματικά προβλήματα που θα έπρεπε να είναι η οικονομία, ο εκσυγχρονισμός του κράτους, το εθνικό θέμα κ.λπ.
Η θεραπεία της ασθενούσας Κυπριακής κοινωνίας επιβάλλει την αναζήτηση και μελέτη των αιτιών, των αλλαγών που οδήγησαν σε αυτή την κατάσταση, και στο παρόν κείμενο θα αναφερθώ σε κάποιους σοβαρούς κατά τη γνώμη μου παράγοντες στους οποίους πρέπει να εστιάσει η Πολιτεία.
Μέσα μαζικής Ενημέρωσης (ΜΜΕ), η λεγόμενη 4η εξουσία.
Το ερώτημα είναι κατά πόσο κάνουν τη δουλειά τους σωστά και στα πλαίσια θεσμοθετημένου ελέγχου.
Όταν μερίδα ΜΜΕ και μερίδα δημοσιογράφων σερβίρουν ανακρίβειες, παραποιούν ειδήσεις, προσπαθούν να χειραγωγήσουν, να κατευθύνουν ή να και εξεγείρουν τους πολίτες, ελέγχονται;
Για τη λειτουργία των λοιπών εξουσιών υπάρχει έλεγχος και κριτική, ανελέητη πολλές φορές.
Κανένας όμως, και κυρίως κανένας πολιτικός δεν τολμά να τα βάλει με τις ιερές αγελάδες της δημοσιογραφίας. Κανένας πολιτικός δεν τους κρίνει, και φυσικά κανένας δεν τολμά να φέρει στη Βουλή Πρόταση Νόμου να οριοθετεί τα δικαιώματα και τις ευθύνες τους. Αν κάποιος ισχυριστεί ότι υπάρχει ήδη τέτοιος Νόμος, αντιλέγω ότι ουδείς έχει ζητήσει ποτέ την εφαρμογή του.
Επιβάλλεται κατά συνέπεια να υπάρξουν και να εφαρμόζονται επαρκείς κανόνες δημοσιογραφικής δεοντολογίας με έλεγχο της λεγόμενης Τέταρτης Εξουσίας. Και για να μην παρεξηγηθώ, δεν εννοώ λογοκρισία ούτε αμφισβητώ το σύνολο των δημοσιογράφων και των ΜΜΕ.
Εξευμενισμός παραδοσιοκρατών.
Η πολιτεία, όχι μόνο η Κυπριακή, στα πλαίσια ενός κακώς νοούμενου εκδημοκρατισμού, εκσυγχρονισμού και φιλελευθεροποίησης της κοινωνίας, στα πλαίσια εξευμενισμού παραδοσιοκρατών και ικανοποίησης ομάδων πολιτών, σε πολλές περιπτώσεις περιθωριακών, χαλάρωσε Αρχές και Αξίες, αποδέχτηκε ή και θεσμοθέτησε κανόνες ή όρους ή λεξιλόγια που παρασύρουν το κράτος και την κοινωνία σε αυτά που ζούμε σήμερα. Τα παραδείγματα είναι πολύ περισσότερα από όσα αναφέρω κατωτέρω.
Κάποιοι Παράνομοι (π.χ. μετανάστες) πρέπει πλέον να ονομάζονται Παράτυποι διότι η τέλεση της παρανομίας τους προέκυψε από ανάγκη. Εμμέσως δηλαδή δικαιολογείται και νομιμοποιείται η παρανομία.
Οι Αναρχικοί που δεν σέβονται καμία Αρχή και θέλουν να διαλύσουν το Κράτος, πρέπει να ονομάζονται Αντιεξουσιαστές διότι ο όρος αναρχικοί είναι υποτιμητικός και τους ενοχλεί. Έχουμε κατά συνέπεια εξωραϊσμό και εξευμενισμό αυτών που κάθε τους ενέργεια ισοδυναμεί με κατάργηση του κράτους και συνιστά ποινικό αδίκημα.
Η Πατρίδα είναι έννοια ξεπερασμένη και η χρήση της λέξης και μόνο ισοδυναμεί με ξενοφοβία, ρατσισμό και εθνικισμό.
Τα φύλα δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα αλλά αποτελούν δημιούργημα ρατσιστών, σεξιστών και αναχρονιστών.
Ο πλούτος είναι προϊόν κλοπής και όλοι όσοι πέτυχαν κάτι στη ζωή τους είναι κλέφτες ή απατεώνες.
Οι βαθμοί στα σχολεία συνιστούν αναχρονιστικό θεσμό διότι προσβάλλουν τους αδύνατους μαθητές δημιουργώντας τους αίσθημα κατωτερότητας έναντι των αρίστων. Επομένως να μην υπάρχουν βαθμοί, ο άριστος να μην επιβραβεύεται για την προσπάθεια του και κατά συνέπεια να μάθει να μην προσπαθεί για το καλύτερο, στα πλαίσια μιας καταθλιπτικής ισότητας στην μετριότητα.
Αμφισβήτηση και ουσιαστική κατάργηση της αξιολόγησης εκπαιδευτικών και δημοσίων υπαλλήλων, κατά τρόπο που όλοι να έχουν την ίδια ανέλιξη και ίδια ωφελήματα. Ουσιαστική κατάργηση του κινήτρου να γίνουν καλύτεροι και να προσφέρουν στον περισσότερο.
Η αναφορά στην διαφθορά κατέληξε να περικλείει τους πάντες, δίκαιους και άδικους, διότι σε διαφορετική περίπτωση συνιστά συγκάλυψη.
Ο πολιτισμένος άνθρωπος που επιλέγει να σκέφτεται, να επιχειρηματολογεί και να αντιμετωπίζει τον συνομιλητή του με σεβασμό είναι δειλός και αδύναμος.
Ζούμε δυστυχώς σε μία κοινωνία όπου το ύφος και η δύναμη της φωνής υπερνικούν και καταπνίγουν την λογική.
Η παιδεία σαν ουσιώδες συστατικό μιας υγιούς κοινωνίας και πολιτείας
πρέπει να ξεφύγει από το γνωσιολογικό πεδίο και να επεκταθεί στη διαπαιδαγώγηση και διαμόρφωση σκεπτόμενων και υπεύθυνων πολιτών, με ριζική αναθεώρηση του εκπαιδευτικού συστήματος.
Δεν είναι αρκετή η παροχή γνώσεων και η δυνατότητα επιτυχίας σε εξετάσεις, και είναι εγκληματικά απαράδεκτο να αξιολογούμε την παιδεία μας με βάση το επίπεδο των μαθητών στα μαθηματικά ή όποιο άλλο μάθημα.
Οι νέοι πρέπει να μάθουν τι σημαίνει δημοκρατία, όχι μόνον σαν πολιτικό σύστημα αλλά και σαν τρόπο ζωής στην οικογένεια, στη δουλειά κ.λπ. Πρέπει να μάθουν την έννοια του Δημόσιου Συμφέροντος στα πλαίσια του οποίου περικλείεται το ατομικό συμφέρον όλων. Να αποκτήσουν κοινωνική και εθνική συνείδηση. Να εκπαιδευτούν και να προσαρμοστούν στις τεχνολογίες της σύγχρονης εποχής της πληροφορίας, να μάθουν να ξεχωρίζουν το καλό από το κακό, την αλήθεια από το ψέμα, την υπευθυνότητα από την ανευθυνότητα.
Είναι γεγονός ότι σε κάθε συζήτηση, για κάθε θέμα ή απόφαση υπάρχουν πληθώρα επιχειρημάτων για όλες τις απόψεις. Ακόμη και τις πιο παράλογες, τις πιο τρελές ιδέες υπάρχουν επιχειρήματα να τις επικαλούνται δικαιολογητικό μανδύα. Στην πραγματική ζωή όμως τις δικαιολογούν, με συχνό αποτέλεσμα να αντιμετωπίζουμε μια δικαιολογημένη τρέλα που είναι και η πιο επικίνδυνη διότι έχει επιχειρήματα ενάντια στη λογική!
Η ευθύνη για την κατάσταση ανήκει στην πολιτεία, την Κυπριακή αλλά και την Ευρωπαϊκή που επιτρέψαμε και τα ξεφύγαν. Σε αυτούς ανήκει και η ευθύνη να τα διορθώσουν. Δεν μπορεί όμως μόνο ένας να αντιλαμβάνεται, μπορούν να τα αντιληφθούν σήμερα βλέποντας τα αποτελέσματα.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΥΠΡΙΑΝΙΔΗΣ
